Een leven na een miskraam (2)

Al een tijdje zat ik me af te vragen of ik met deze web-log door moest gaan of niet. En ik heb nu besloten te stoppen.

Ik ben er vorig jaar in oktober mee begonnen, omdat ik de eerste miskraam niet kon verwerken en ik m’n verhaal gewoon es kwijt wilde. Ik kon inderdaad m’n verhaal hier kwijt en doordat er af en toe mensen reageerden, kon ik ook nog ervaringen uitwisselen. Dat heb ik als zeer plezierig ervaren en ik vind het mooi om te merken hoe mensen kunnen meeleven en proberen om je op te beuren tijdens moeilijke momenten en met me meelachen in goede tijden en meehuilen in slechte tijden.

Toch wil ik nu met deze web-log stoppen. Ik heb namelijk gemerkt, dat ik door deze web-log ook wel erg bezig ben met die miskramen en met de pogingen om opnieuw zwanger te worden. En ik wil dat nou juist graag loslaten. Ik heb besloten gewoon te kijken wat er gebeurt. Mijn gevoel  zegt al lange tijd dat er geen tweede zal komen (niet boos worden over zo’n opmerking, het is gewoon mijn gevoel en ik heb het wel eens vaker mis, maar ook wel eens goed) en als dat zo is, heb ik daar ook vrede mee (hoewel het soms wel es moeilijk is). Aanvankelijk wilden we zelf een soort ‘deadline’ maken, zo van: als we dan en dan niet zwanger zijn, dan willen we het ook niet meer en nemen we maatregelen. Dat heeft alles te maken met onze leeftijden (52 / 37), maar we hebben bedacht dat dat niet werkt en dat een maand meer er ook niet toe doet. Dus laten we gewoon de natuur z’n gang gaan en zien we het wel (niet tot in lengte van jaren denk ik hoor, maar dat zien we wel).

Al met al wil ik in ieder geval niet weer elke maand in spanning zitten en leven bij de kalender. En deze web-log helpt er niet aan mee als je daarmee wilt stoppen (zeker niet als je ook nog es zo’n banner laat meelopen).

Ik laat de web-log nog wel gewoon staan (misschien heeft iemand er nog eens iets aan na een miskraam of zo) en wie weet misschien heb ik ooit nog weer eens de behoefte om iets op te schrijven. Maar voorlopig laat ik het hierbij.

Groet’n!                                                                                                                     

Werd ik toch gisteren al zomaar ongesteld. Ik wist niet wat ik zag. Dat ben ik helemaal niet gewend, zo onregelmatig. Een cyclus van 19 dagen was dit. Gek hoor, ik had zo mooi de regelmaat te pakken met 27 de laatste keer 28 dagen.

Nou ja, misschien helpt het om het allemaal wat los te laten, want ik kan er nou toch geen peil meer op trekken wanneer ik vruchtbaar ben. We zullen het allemaal wel zien. Ik word er steeds positiever en gemakkelijker in, volgens mij.

Hoge leeftijd vader verhoogt kans op miskraam

De vruchtbaarheid van mannen neemt af naarmate ze ouder worden. Aanstaande vaders van veertig jaar of ouder hebben zestig procent meer kans op een miskraam dan 25-jarige mannen, zo blijkt uit nieuw onderzoek. Tot nu toe werd altijd aangenomen dat alleen een hoge leeftijd van de moeder een risico vormde.

Aantal genetische schrijffouten in sperma neemt toe bij ouder worden

Weliswaar blijven oudere mannen nieuwe zaadcellen aanmaken, maar het aantal genetische schrijffouten daarin neemt toe naarmate de leeftijd vordert, schrijven de onderzoekers in het Amerikaanse medische vakblad Obstetrics and Gynecology. De kans dat een zwangerschap in een vroegtijdig stadium wordt afgebroken is daardoor groter.

Voor het onderzoek werden bijna veertienduizend vrouwen uit Jeruzalem ondervraagd. De onderzoekers vergeleken de achtergronden van degenen die een spontane abortus kregen met die van moeders die wél een gezonde baby ter wereld brachten. Daaruit bleek dat bij de miskramen opvallend vaak sprake was van een relatief oude vader.

De onderzoeksresultaten werpen een nieuw licht op de discussie over geboorteplanning. Minister Hoogervorst van Volksgezondheid raadde vrouwen in het verleden herhaaldelijk aan eerder kinderen te krijgen, om zo de gezondheidsrisico’s te beperken. Naar nu blijkt verdienen ook mannen een dergelijke aansporing.

Bron: www.elsevier.nl

Mijn man is 52………

Het moet natuurlijk niet zo zijn dat ik hier alleen nog maar iets neer zet als ik net weer ongesteld ben geworden. Er gebeurt natuurlijk vanalles tussendoor en bovendien zou het een verkeerd beeld van me geven, want op zo’n dag ben ik natuurlijk heel negatief en de dag erna gaat het meestal al weer een stuk beter en ben ik wel weer hoopvol.

De afgelopen weken was ik steeds heel erg moe, 1 van de redenen waarom ik dacht dat ik weer zwanger was. Ik heb zelfs nà dat ik ongesteld was geworden vorige week nog een zwangerschapstest gedaan. De bloeding duurde namelijk maar amper 3 dagen, terwijl ik normaal gesproken er bijna een week ‘plezier’ van heb. En omdat ik nog steeds zo moe was, wilde ik zeker weten dat ik niet tòch zwanger was, je hoort toch wel es van die gekke verhalen? Nou ja, niet dus. Wat kun je er toch mee bezig zijn hè? Maar nu ben ik weer rustig hoor en geniet ik volop van deze heerlijke zomer.

We hebben het heerlijk naar de zin in ons nieuwe huis met een prachtige grote tuin, waar onze zoon lekker in kan spelen. Hij geniet hier ook volop. Met het heerlijke weer tot nu toe (vandaag voor het eerst sinds tijden overdag weer een lange broek aan, omdat het regent en frisjes is) konden we het ook niet beter treffen natuurlijk. Blij dat we niet meer in de stad zitten, met alleen een klein plaatsje achter het huis. Daar hadden we ook goed hoor, maar dit is volop genieten!

Eigenlijk kan ik m’n vorige berichtje herhalen.

Gisteren was de niet-ongi-dag. En inderdaad, ik was niet ongi. M’n gevoel laat me volledig in de steek, want ik dacht dit weekend: ik word niet ongesteld en dat klopte gisteren dus. Allerlei zwangerschapssymptomen de afgelopen dagen, maar blijkbaar heb ik me hopeloos vergist, want vanmorgen was het daar dan toch: het rode gevaar. Gatverdamme!

Het komt extra hard aan als je het gevoel hebt dat het deze keer wel eens goed kon gaan.

Gelukkig is het prachtig weer, heb ik heel veel te doen in onze nieuwe tuin en op m’n nieuwe werkplek, is zoonlief lekker vrolijk en zijn we verder allemaal gezond.

Ik hoop dat er nog een tijd komt dat ik kan accepteren dat we geen tweede kindje krijgen.

groet’n allemaal van een boze, verdrietige mis.

Gisteren was de ‘red-day’, zoals dat zo mooi heet in de teller hierboven. Ik dacht nog eventjes dat het niet doorging, het ging weer es anders dan anders (hè bah, waarom is dat toch elke maand zo, zodat ik elke keer weer denk dat ik misschien toch zwanger ben….). Maar vandaag is er geen twijfel meer mogelijk. Wel weer keurig 27 dagen trouwens, daar ben ik wel blij mee. Is er tenminste snel weer regelmaat.

Een bliksembezoek vandaag aan de gynaecoloog (maar ik moest er wel twee keer anderhalf uur voor in de auto zitten……).

Kom ik binnen bij die man, zegt ie: dus u bent weer zwanger?……. nou, niet dat ik nog weet (volgende week misschien). De vorige keer beging hij al dezelfde fout. Toch niet echt netjes. Maar verder is het een hele aardige man, dus ik heb het hem al weer vergeven. Bovendien had hij goed nieuws: er is niets met onze chromosomen aan de hand! Da’s dan weer een zorg minder.

Vraag blijft natuurlijk wel hoe het dan kan dat we twee miskramen hebben gehad, maar daar zullen we wel nooit antwoord op krijgen…..

En het moment komt steeds dichterbij waarop we zeggen: nu maar niet meer…..

Uit de reacties begrijp ik dat er met spanning gewacht wordt op ‘de uitslag’. Tja, ik werd gewoon ongesteld 2 dagen voordat we gingen verhuizen. En de computer zat al in de doos……. (nu nog steeds, maar kan even wat tikken op die van m’n werk).

Gewoon opnieuw afwachten dus. Volgende week mag ik al met het ziekenhuis bellen of de uitslag al binnen is van ons chromosomen-onderzoek. De week daarna horen we dan wat daarvan de uitkomst is. Ben ik wel heel benieuwd naar.

Dus alles gaat gewoon z’n gangetje. Helemaal niet bezig met zwanger worden of met de miskramen, maar vooral met dozen….dozen……dozen…….

Nog 9 dagen tot aan onze verhuizing….
Nog 6 dagen tot de ‘redday’.
Zou ik ongi zijn tijdens de verhuizing?
of……..?